ساقی شعر

سوگواران شما

saghei — Tue, 22 Dec 2009 21:35:47 GMT

تا گلو گریه کند بغض فراهم شده است

چشم ها بس که مطهر شده،زمزم شده است

نه فقط شاعر این شعر عزا پوشیده است!

واژه هایش همه همرنگ محرم شده است

ظهر داغی است،عطش ریزی روح گویاست

از سرم سایه ی طوبا نفسی کم شده است

هر که دارد هوس اش،نه! عطش اش بسم الله

راه عشق است و به این قاعده ملزم شده است

سوگواران شما مرثیه خوانِ خویش اند

بی سبب نیست که عالَم همه ماتم شده است

من ملک بودم و فردوس برین می داند

این مَلِک شور که را داشت که آدم شده است

من نه مداحم و نه مرثیه سازم، اما

سر فراز آن که به توفان شما خم شده است.

از کتاب "چتر برای چه خیال که خیس نمی شود/ محمد علی بهمنی

بانوی اساطیر

saghei — Mon, 07 Dec 2009 22:10:18 GMT

بانوی اساطیر غزل های من اینست
صد طعنه به مجنون زده لیلای من اینست
گفتم که سرانجام به دریا بزنم دل
هشدار دل! این بار ، که دریای من اینست
من رود نیاسودنم و بودن و تا وصل
آسودگی ام نیست که معنای من اینست
هر جا که تویی مرکز تصویر من آنجاست
صاحبنظرم علم مرایای من اینست
گیرم که بهشتم به نمازی ندهد دست
قد قامتی افراز که طوبای من اینست
همراه تو تا نابترین آب رسیدن
همواره عطشناکی رؤیای من اینست
من در تو به شوق و تو در آفاق به حیرت
نایاب ترین فصل تماشای من اینست
دیوانه به سودای پری از تو کبوتر
از قاف فرود آمده عنقای من اینست
خرداد تو و آذر من بگذر و بگذار
امروز بجشوند که سودای من اینست
دیر است اگر نه ورق بعدی تقویم
کولاکم و برفم همه فردای من اینست

حسین منزوی

کتیبه

saghei — Thu, 19 Nov 2009 21:29:00 GMT

فتاده تخته سنگ آن سوي تر ، انگار كوهي بود

و ما اين سو نشسته ، خسته انبوهي،

زن و مرد و جوان و پير،

همه با يكدگر پيوسته ، ليك از پاي

و با زنجير.

اگر دل مي كشيدت سوي دل خواهي،

به سويش مي توانستي خزيدن ، ليك تا آن جا كه رخصت بود.

تا زنجير

ندانستيم

ندايي بود در روياي خوف و خستگي هامان

وبا آوايي از جايي، كجا ؟ هرگز نپرسيديم

چنين مي گفت:

-"فتاده تخته سنگ آن سوي ، وز پيشينيان پيري

بر اورازي نوشته است، هر كس طاق هر كس جفت...”

چنين مي گفت چندين بار

صدا، و انگاه چون موجي كه بگريزد ز خود در خامشي

مي خفت

و ما چيزي نمي گفتيم

و ما تا مدتي چيزي نمي گفتيم

پس از آن نيز تنها در نگه مان بود اگر گاهي

گروهي شك و پرسش ايستاده بود

و ديگر سيل و خيل خستگي بود و فراموشي

و حتا در نگه مان نيز خاموشي

و تخته سنگ آن سو فتاده بود

شبي كه لعنت از مهتاب مي باريد

و پاهامان ورم مي كرد و مي خاريد

يكي از ما كه زنجيرش كمي سنگين تر از ما بود

لعنت كرد گوشش را و نالان گفت:" بايد رفت"

و ما با خستگي گفتيم:"لعنت بيش باد

گوشمان را چشممان را نيز، بايد رفت

و رفتيم و خزان رفتيم تا جايي كه تخته سنگ آن جا بود

يكي از ما كه زنجيرش رهاتر بود ، بالا رفت ، آن گه خواند

"كسي راز مرا داند

كه از اين رو به آن رويم بگرداند"

و ما با لذتي بيگانه اين راز غبار آلود را

مثل دعايي زير لب تكرار مي كرديم

و شب شط جليلي بود

يكي از ما كه زنجيرش سبك تر بود

به جهد ما درودي گفت و بالا رفت

خط پوشيده را از خاك و گل بسترد و با خود خواند

( وما بي تاب )

لبش را با زبان تر كرد( وما نيز آن چنان كرديم)

و ساكت ماند

نگاهي كرد سوي ما و ساكت ماند

دوباره خواند، خيره ماند، پنداري زبانش مرد

نگاهش را ربوده بود نا پيداي دوري ، ما خروشيديم

-" بخوان !". او همچنان خاموش

-" براي ما بخوان!"خيره به ما ساكت نگا مي كرد

پس از لختي

در اثنايي كه زنجيرش صدا مي كرد

فرود آمد گرفتيمش كه پنداري كه مي افتاد

نشانديمش

به دست ما و دست خويش لعنت كرد

" چه خواندي ، هان؟"

مكيد آب دهانش را و گفت آرام:

نوشته بود

همان،

"كسي راز مرا داند

كه از اين رو به آن رويم بگرداند."

نشستيم

به مهتاب وشب روشن نگه كرديم

وشب شط عليلي بود

م. امید

تو فصل پنجم عمر منی

saghei — Sat, 14 Nov 2009 21:03:18 GMT

زمانه وار اگر می پسندیم کر و لال
به سنگ فرش تو این خون تازه باد حلال

مجال شکوه ندارم ولی ملالی نیست
که دوست جان کلام مناست در همه حال

قسم به تو که دگر پاسخی نخواهم گفت
به واژه ها که مرا برده اند زیر سوال

تو فصل پنجم عمر منی و تقویمم
بشوق توست که تکرار می شود هر سال

ترا ز دفتر حافظ گرفته ام یعنی
که تا همیشه ز چشمت نمی نهم ای فال

مرا زدست تو این جان بر لب آمده نیز
نهایتی ست که آسان نمی دهم به زوال

خوشا هر آنچه که تو باغ باغ می خواهی
بگو رسیده بیفتم به دامنت ‚ یا کال ؟

اگر چه نیستم آری بلور بارفتن
مرا ولی مشکن گاه قیمتی ست سفال

بیا عبور کن از این پل تماشایی
به بین چگونه گذر کرده ام ز هر چه محال

ببین بجز تو که پامال دره ات شده ام
کدام قله نشین را نکرده ام پامال

تو کیستی ؟ که سفرکردن از هوایت را
نمی توانم حتی به بالهای خیال

بنام دل

saghei — Sun, 05 Jul 2009 22:36:18 GMT

بنام دل بنام شاهد و می بنام تار و تنبور و دف و نی

بنام عاشقان لاابالی بنام همنشینان خیالی

بنام دست های جام بردار بنام عاشقان رفت بر دار

بنام مجلس بزم شبانه بنام سرور این آشیانه

خوشا جامی که مولا در کفم داد به دستی نی به دیگر او دفم داد

خوشا رقصان درآیم من به کویش ببوسم دست و رخسار نکویش

خوشا با نام مولا باده خوردن چو درویشان عاشق جان سپردن

به حق باده نوشان می حلال است که مستی افتخاری بی زوال است

به دور اولم ساقی " ولی " بود ولی دیدم که ذکر او علی بود

میلاد بزرگ مرد میدان جوان مردی و مهربانی مبارک.

تو و من

saghei — Thu, 04 Jun 2009 22:14:18 GMT

(1)

من و تو آدم و حوا نبودیم

جدا از مردم دنیا نبودیم

من و تو با همین مردم نشستیم

ولی انگار با اینها نبودیم

(2)

من و تو تا نفس باشد من وتو

من و تو در قفس باشد من و تو

من و تو حرفمان حرف هوس نیست

اگر هم هوس باشد من و تو

(3)

من و تو ای من و تو جاودانه

برای لحظه های شاعرانه

زما باید دوباره جان بگیرد

غرور شعرهای عاشقانه

(4)

من و تو نیمه ای از روحمان کم

دو تنها و دوسرگردان عالم

غریبی بیشتر از اینکه یک عمر

من و تو زندگی کردیم بی هم

بهمنی

طنز2

saghei — Wed, 15 Oct 2008 13:17:22 GMT

برهنگی : ویژگی هنری که بیش از همه آدم های چشم چران را دمغ می کند.

بعید : روزی که فضیلت بیش از ثروت مورد نیاز باشد.

بیکار : مزرعه ی نمونه ای که شیطان در آنجا بذر گناهان جدید را آزمایش می کند و به رشد گناهان مرتکب نشده کمک می رساند.

پدر روحانی : پدری که عهد کرده شوهر نشود.

پزشک قلابی : قاتل بدون جواز

جهیزیه: کِرمی که برای صید شوهر به قلاب ازدواج می بندند.

خداشناس: آنکه به خدا ایمان دارد و در همان حال پرستش شیطان را برای خود محفوظ می دارد.

خود: مهمترین شخص عالم، رجوع کنید به ما

دارو فروش : هم دست پزشک، ولی نعمت مأمور کفن و دفن و آذوقه رسان جک و جانورهایِ قبر.

پیمان زناشویی : نوعی مجازات کیفری متداول را گویند: زندان با اعمال شاقه و یا به عبارتی به یوغ بسته شدن دو نادان به دست کشیش.

ژیگول: شخصی که بی نظیر بودن افکارش را ناشی از شایستگی های ذاتی خود می داند و عجیب و غریب بودن خود را با لباس هایش به رخ می کشد.

فرهنگ شیطان/ آبروز بیرس

طنز

saghei — Tue, 14 Oct 2008 17:23:18 GMT

آرامگاه :آخرین و مضحک ترین حماقت پولداران

آزادی :گرانبها ترین دارایی های خیال آدمی

آشنا :کسی که شناخت ما از او آن قدر هست که می توانیم از او قرض بگیرم اما آن قدر نیست که به او قرض بدهیم.

آینده بینی :شب قبل از ازدواج شیطان را به خواب دیدن

آینده نگر:کسی که می کارد تا دیگران بخورند.

اخبار : گزارش کامل کلیه ی آدم کشی ها، اغتشاش ها و دیگر جنایات هولناک که در گوشه و گنار جهان اتفاق می افتد و سازمان های خبری هر روزه آن ر به جهت اصلاح جهان پخش می کند.

استثنا: چیزی که به خود اجازه می دهد حساب خود را از سایر اعضای یک طبقه جدا کند،مثل مردی درستکار و زنی راستگو

اشتیاق:خصلت بارز عشق بدون شناخت

امتیاز: حق برخورداری از نفس کشیدن بدون پرداخت رشوه ی قبلی

بدوی :قومی که عقیده دارند « صداقت بهترین سیاست است».

فرهنگ شیطان/ آبروز بیرس

بارانی

saghei — Thu, 03 Jul 2008 21:03:42 GMT

با همه ی بی سر و سامانی ام

باز به دنبال پریشانی ام

طاقت فرسودگی ام هیچ نیست

در پی ویران شدنی آنی ام

آمده ام بلکه نگاهم کنی

عاشق آن لحظه ی توفانی ام

دلخوش گرمای کسی نیستم

آماده ام تا تو بسوزانیم

آمده ام با عطش سالها

تا تو کمی عشق بنوشانی ام

ماهی برگشته ز دریا شدم

تا که بگیری و بمیرانی ام

خوب ترین حادثه می دانمت

خوب ترین حادثه می دانی ام

حرف بزن ابر مرا بازکن

دیر زمانی است که بارانی ام

حرف بزن حرف بزن سال هاست

تشنه ی یک صحبت طولانی ام

محمدعلی بهمنی / از کتاب غزل

پیرهن

saghei — Wed, 27 Feb 2008 12:49:18 GMT

من نیستم درین پیرهن

تویی تو

که فرود آمده ای بر دریاچه

و آب را بی تاب کرده ای

تو نیستی درین پیرهن

منم من

که عبور کرده ام از در

و ماه را در آب دیده ام

عمران صلاحی