ساقی شعر

تو فصل پنجم عمر منی

saghei — Sat, 14 Nov 2009 21:03:18 GMT

زمانه وار اگر می پسندیم کر و لال
به سنگ فرش تو این خون تازه باد حلال

مجال شکوه ندارم ولی ملالی نیست
که دوست جان کلام مناست در همه حال

قسم به تو که دگر پاسخی نخواهم گفت
به واژه ها که مرا برده اند زیر سوال

تو فصل پنجم عمر منی و تقویمم
بشوق توست که تکرار می شود هر سال

ترا ز دفتر حافظ گرفته ام یعنی
که تا همیشه ز چشمت نمی نهم ای فال

مرا زدست تو این جان بر لب آمده نیز
نهایتی ست که آسان نمی دهم به زوال

خوشا هر آنچه که تو باغ باغ می خواهی
بگو رسیده بیفتم به دامنت ‚ یا کال ؟

اگر چه نیستم آری بلور بارفتن
مرا ولی مشکن گاه قیمتی ست سفال

بیا عبور کن از این پل تماشایی
به بین چگونه گذر کرده ام ز هر چه محال

ببین بجز تو که پامال دره ات شده ام
کدام قله نشین را نکرده ام پامال

تو کیستی ؟ که سفرکردن از هوایت را
نمی توانم حتی به بالهای خیال

بنام دل

saghei — Sun, 05 Jul 2009 22:36:18 GMT

بنام دل بنام شاهد و می بنام تار و تنبور و دف و نی

بنام عاشقان لاابالی بنام همنشینان خیالی

بنام دست های جام بردار بنام عاشقان رفت بر دار

بنام مجلس بزم شبانه بنام سرور این آشیانه

خوشا جامی که مولا در کفم داد به دستی نی به دیگر او دفم داد

خوشا رقصان درآیم من به کویش ببوسم دست و رخسار نکویش

خوشا با نام مولا باده خوردن چو درویشان عاشق جان سپردن

به حق باده نوشان می حلال است که مستی افتخاری بی زوال است

به دور اولم ساقی " ولی " بود ولی دیدم که ذکر او علی بود

میلاد بزرگ مرد میدان جوان مردی و مهربانی مبارک.

تو و من

saghei — Thu, 04 Jun 2009 22:14:18 GMT

(1)

من و تو آدم و حوا نبودیم

جدا از مردم دنیا نبودیم

من و تو با همین مردم نشستیم

ولی انگار با اینها نبودیم

(2)

من و تو تا نفس باشد من وتو

من و تو در قفس باشد من و تو

من و تو حرفمان حرف هوس نیست

اگر هم هوس باشد من و تو

(3)

من و تو ای من و تو جاودانه

برای لحظه های شاعرانه

زما باید دوباره جان بگیرد

غرور شعرهای عاشقانه

(4)

من و تو نیمه ای از روحمان کم

دو تنها و دوسرگردان عالم

غریبی بیشتر از اینکه یک عمر

من و تو زندگی کردیم بی هم

بهمنی

طنز2

saghei — Wed, 15 Oct 2008 13:17:22 GMT

برهنگی : ویژگی هنری که بیش از همه آدم های چشم چران را دمغ می کند.

بعید : روزی که فضیلت بیش از ثروت مورد نیاز باشد.

بیکار : مزرعه ی نمونه ای که شیطان در آنجا بذر گناهان جدید را آزمایش می کند و به رشد گناهان مرتکب نشده کمک می رساند.

پدر روحانی : پدری که عهد کرده شوهر نشود.

پزشک قلابی : قاتل بدون جواز

جهیزیه: کِرمی که برای صید شوهر به قلاب ازدواج می بندند.

خداشناس: آنکه به خدا ایمان دارد و در همان حال پرستش شیطان را برای خود محفوظ می دارد.

خود: مهمترین شخص عالم، رجوع کنید به ما

دارو فروش : هم دست پزشک، ولی نعمت مأمور کفن و دفن و آذوقه رسان جک و جانورهایِ قبر.

پیمان زناشویی : نوعی مجازات کیفری متداول را گویند: زندان با اعمال شاقه و یا به عبارتی به یوغ بسته شدن دو نادان به دست کشیش.

ژیگول: شخصی که بی نظیر بودن افکارش را ناشی از شایستگی های ذاتی خود می داند و عجیب و غریب بودن خود را با لباس هایش به رخ می کشد.

فرهنگ شیطان/ آبروز بیرس

طنز

saghei — Tue, 14 Oct 2008 17:23:18 GMT

آرامگاه :آخرین و مضحک ترین حماقت پولداران

آزادی :گرانبها ترین دارایی های خیال آدمی

آشنا :کسی که شناخت ما از او آن قدر هست که می توانیم از او قرض بگیرم اما آن قدر نیست که به او قرض بدهیم.

آینده بینی :شب قبل از ازدواج شیطان را به خواب دیدن

آینده نگر:کسی که می کارد تا دیگران بخورند.

اخبار : گزارش کامل کلیه ی آدم کشی ها، اغتشاش ها و دیگر جنایات هولناک که در گوشه و گنار جهان اتفاق می افتد و سازمان های خبری هر روزه آن ر به جهت اصلاح جهان پخش می کند.

استثنا: چیزی که به خود اجازه می دهد حساب خود را از سایر اعضای یک طبقه جدا کند،مثل مردی درستکار و زنی راستگو

اشتیاق:خصلت بارز عشق بدون شناخت

امتیاز: حق برخورداری از نفس کشیدن بدون پرداخت رشوه ی قبلی

بدوی :قومی که عقیده دارند « صداقت بهترین سیاست است».

فرهنگ شیطان/ آبروز بیرس

بارانی

saghei — Thu, 03 Jul 2008 21:03:42 GMT

با همه ی بی سر و سامانی ام

باز به دنبال پریشانی ام

طاقت فرسودگی ام هیچ نیست

در پی ویران شدنی آنی ام

آمده ام بلکه نگاهم کنی

عاشق آن لحظه ی توفانی ام

دلخوش گرمای کسی نیستم

آماده ام تا تو بسوزانیم

آمده ام با عطش سالها

تا تو کمی عشق بنوشانی ام

ماهی برگشته ز دریا شدم

تا که بگیری و بمیرانی ام

خوب ترین حادثه می دانمت

خوب ترین حادثه می دانی ام

حرف بزن ابر مرا بازکن

دیر زمانی است که بارانی ام

حرف بزن حرف بزن سال هاست

تشنه ی یک صحبت طولانی ام

محمدعلی بهمنی / از کتاب غزل

پیرهن

saghei — Wed, 27 Feb 2008 12:49:18 GMT

من نیستم درین پیرهن

تویی تو

که فرود آمده ای بر دریاچه

و آب را بی تاب کرده ای

تو نیستی درین پیرهن

منم من

که عبور کرده ام از در

و ماه را در آب دیده ام

عمران صلاحی

بهمنی

saghei — Wed, 13 Feb 2008 18:14:49 GMT

بوی کافور گرفتم نفحاتی بفرست

با توام عشق! گلابانه حیاتی بفرست

هرچه از خاک سرودم به سماعم نکشاند

هم از افلاک برایم کلماتی بفرست

ذات و ذرات من ای دشت! عطش زاده توست

نیل اگر هم عطشم نیست فراتی بفرست

شوقم از مصلحتت، موهبتی خواستن است

لایق نور نبودم،ظلماتی بفرست

در غزل قافیه تا هست، تمنا باقی ست

تا از این بیش نخواهم، صلواتی بفرست

تامرگ

saghei — Sat, 09 Feb 2008 08:20:27 GMT

بی شکل تر از باد شدم تا نهراسی

وقتی که من واقعی ام را بشناسی

پیداست که در حوصله ی جسم،نگنجد

این وسعت پر دغدغه این روح حماسی

ها....... عاشق روییدن و تکثیر شدن ها!

در پیله ی پیراهنی خود نپلاسی

عریان شو وُ،انکار کن این جسم شدن را

تو جانی و جان را که نپوشند لباسی

تا مرگ رسیدیم و به سویی نرسیدیم

ما را به کجا می برد این پرت حواسی؟

کتاب چتر برای چه؟خیال که خیس نمی شود/محمد علی بهمنی

بانو

saghei — Sat, 09 Feb 2008 08:11:38 GMT

تورابانو نامیده ام

بسیارند از تو بلندتر،بلندتر

بسیارند از تو زلال تر،زلال تر

بسیارند از تو زیباتر زیباتر

اما بانو تویی

از خیابان که می گذری

نگاه کسی را به دنبال نمی کشانی

کسی تاج بلورینت را نمی بیند

کسی بر فرش زیرین زیر پایت

نگاهی نمی افکند

و زمانی که پدیدار می شوی

تمامی رودخانه ها به نغمه در می آیند

در تن من،

زنگ ها آسمان را می لرزانند،

و سرودی جهان را پر می کند.

تنها تو و من

تنها تو ومن، عشق من

به آن گوش می سپریم

از کتاب هوا را ازمن بگیر، خنده ات را نه!/پابلو نرودا