خيال نيست, که حس کرده اند جاي ترا -

که خالي است کنار م و بباورشان

سوال مانده که آيا منم برابرشان؟

شکسته , خسته, نشسته, و دود قليان اش

کشيده هاله اي از وهم روي چشمان اش؟

دو مرغ عشق از آدمي نمي دانند

به جاي حال من از حال خويش مي خوانند :

من و تو تا نفس باشه من و تو

من و تو تا قفس باشه من و تو

من و تو حرفمون حرف هوس نيست

من و تو از هوس باشه من و تو

نُکي به چَه چَه همخوان خويش تُک مي زد

لبي به قُلقُل قليان خويش پک مي زد

خلاصه اين که در آن جاي گمشده در دود

چقدر جاي تو و جاي شعر خالي بود