دیر آمدی​ای نگار سرمستبر آتش عشقت آب تدبیراز روی تو سر نمی​توان تافتاز پیش تو راه رفتنم نیستسودای لب شکردهانانای سرو بلند بوستانیبیچاره کسی که از تو ببریدچشمت به کرشمه خون من ریختسعدی ز کمند خوبرویانور سر ننهی در آستانش

زودت ندهیم دامن از دستچندان که زدیم بازننشستوز روی تو در نمی​توان بستچون ماهی اوفتاده در شستبس توبه صالحان که بشکستدر پیش درخت قامتت پستآسوده تنی که با تو پیوستوز قتل خطا چه غم خورد مستتا جان داری نمی​توان جستدیگر چه کنی دری دگر هست